Hoe speel ik?

Het spel begon jaren geleden heel schoorvoetend met het afschaffen van mijn wekker, die voor mij het afdwalen van mijn eigen behoefte en ritme vertegenwoordigde. Sindsdien begint mijn dag als ik vanzelf wakker word: 's zomers wat vroeger, 's winters wat later. Als ik een vroege afspraak heb, zeg ik voor het slapen gaan tegen mezelf: 'morgen om kwart voor zeven wakker', om vervolgens precies op tijd te ontwaken.
Dit kleine wapenfeit was genoeg om meer vertrouwen te krijgen in de natuurlijke loop van de dingen in mijn leven: ik hoef niet alles te regelen, het is al geregeld. Ik hoef alleen mijn energie te richten en te begrijpen welke verantwoordelijkheid de mijne is.
De volgende stap was het afscheid nemen van mijn eigen, goed lopende bedrijf, zonder te weten waar ik in de tijd daarna het geld voor mijn levensonderhoud vandaan zou halen. Het enige dat ik wist, was dat het werk dat ik vijftien jaar had gedaan, me niet langer voedde en niet mijn werkelijke bestemming in dit leven vormde. Na jaren geaarzeld te hebben, begreep ik uiteindelijk dat ik geen nieuwe schoenen kon aantrekken voordat ik de oude had uitgetrokken en waagde ik - op blote voeten - de sprong.
Temidden van alle ongewisheid beloofde ik mezelf één ding: ik zou niets meer doen dat niet bij me paste. De eerste drie jaar betekende dat: niet meer werken.
Alweer bevestigde mijn realiteit dat mijn vertrouwen gegrond was. Alles wat ik nodig had, stroomde vanzelf naar mij toe. Het enige dat ik hoefde te doen, was me er niet aan vast te klampen en niet te vervallen in angst- of armoededenken.
De betrekkelijke rust en ruimte die ook de basis vormt van kinderspel, bood mij de gelegenheid te ontdekken wat bij mij paste. Spelenderwijs verkende ik terreinen, liet ik me scholen door mijn ervaringen en de ontmoetingen met allerlei mensen en begonnen zich de contouren af te tekenen van wat ik als mijn levensopgave ervaar.
Op dit moment is dat het delen van mijn vondsten, het helpen terugbrengen van het zuiver spel (waarbij niet wordt gegokt en niet wordt verloren) en het samen spelen met anderen, opdat zij hetzelfde vertrouwen in hun innerlijke kompas kunnen ontwikkelen.
Zo kunnen we vanuit de basis (het verantwoordelijke individu) een antwoord bieden op de verwarring die onze maatschappij momenteel lijkt te beheersen.

Steef Athmer