je leven?

“Mijn spelen is leren”, stond er onder een prent aan de muur van de basisschool. Maar met spelen hielden we op – en dus ook met leren?

Spelen werd werken, leren werd werken, leven werd werken. Verantwoordelijkheid nam de plaats in van nieuwsgierigheid, angst nam de plaats in van onbevangenheid.
Ons leven veranderde ongemerkt van vorm en van inhoud en we dachten allemaal dat dat zo hoorde.

Toch hebben we allemaal gespeeld en de herinnering daaraan blijft bestaan, al is het vaak in verre, stoffige hoeken van onze geest.
In veel levens komt er een moment dat er in zo’n stoffige hoek iets begint te bewegen. We voelen ons onvoldaan, moe of teleurgesteld, zonder precies te weten hoe dat komt. We krijgen last van het opwarrelende stof en worden ziek, kortademig of allergisch.
Het stof krijgt de schuld, tot we beginnen te herkennen wat zich onder dat stof roert: onze natuurlijke neiging tot spelen!